Veteranbreen - Fulmardalen. Dag 10 - 15

"Æ elske den forblåste plassen her

der vinna'n ikkje hindres ut av trær"

Med Hekla Stålstrengar sin treffande tekst startar me vandringa på Veteranbreen. Fram til no har det vore strabasiøst, kaldt og mykje vind. Alle gjeremål måtte utførast fort og nøysamt for å ikkje bli for kald eller miste noko i uveret. No kom sola! Ei lang slak bre ligg framføre oss, fjella reiser seg høge og vakre på båe sider, føret er hardt og fint og kompasset kan ligge i lomma!

Fyrste morgon på Veteranbreen brukar me lang tid i finveret på å organisere alt utstyr etter stormen, fjerne snø som har festa seg overalt, spikke is frå glidelåsen, lufte håret, ta seg god tid på do, nyte sola og pakke pulkane fint att. Mot lunsj humpar og går det på ei seng av sastrugi, men det er berre kjærkomment slit. Endeleg har me lattermilde lunsjar i sola som dreg ut, berre fordi me kan.

Randi pusser, feier og spikker. Jakka tok 45 min.
 

Ingenting som ein lang god lunsj med gode vener

Det vert sjølvsagt kaldare no når høgtrykket har nådd oss, og dei kollapsa dunposane får litt å bryne seg på. Heldigvis har me både dunjakker, balaclava, fiberbukser og varmeflasker med både ein og to oppvarmingar i løpet av natta til hjelp. Primusen er like uvillig, og me vert godt kjend med dens indre etter å plukke, rense og varme dei minste detaljar på jakt etter løysingar. (Når me seinare vert henta ved Van Keulen av sjefen sjøl Jens Abild, kjem han med forklaringa; Det er kondens som frys i slangen på desse modellane. Så veit me det.)

Full fyr i teltet, kaldt ute

Me svingar ikkje innom den berømmelege Newtontoppen på ruta vår, men turar rett fram på kartet. Her er litt opp og ned, men vanvittig vakkert. Å skue innover mot Atomfjellas indre alpine hjarte er stor stas, og me vert litt stumme. Slik kan det også vere på tur. Så knekk ei pulkbeltespenne og ei fell ryk av når dagen er på hell, men med slike utsyn og ein hund som dreg for livet berre du ropar "ost" går det greit i bakkane opp mot Lomonosovfonna likevel.

Torunn og vegen inn til Atomfjella.

Litt pleie, og innimellom, litt ost

Etter ein god nedover, kjem nok ein god oppover

Morgonen me startar på fonna bles det godt. "Er alle fonner like? Byrjar å skjøne korleis fonner vert til", står det i dagboka. Men det løyer, og me får ein berre-trøye-dag med utsikt du berre finn i dei beste polardraumane dine. At nattetemperaturen går godt nedom -30*C tåler me når me er mutters aleine på den store breen med midnattssola. At riflene ikkje likar kulda så godt er verre, og det vert litt pussing og sussing på desse i teltet før me kan ta på vegen att.

Lomonosovfonna kl.23.30

Riflene treng pleie

Så kjem det store; folk!! Ei rar kvit stripe med føyk kjem hurtig mot oss, det er hentemannskap frå Spitsbergen Travel som skal eit hakk lengre nord og plukke opp folk. Allereie til kvelden er me nede ved Tempelfjorden, og folk som køyrer forbi stoppar ikkje lengre i stuss over fantefølgjet på ski. Me nærmar oss befolka område såpass at det er heit vanleg.

Det mildnar (les: skyer over) desse komande dagane, og me tek ei 3 mils etappe til nederst på Rabotbreen. Me har dura på for å ta att tapt tid i forhold til tidsrommet me har avtala depotutkøyring på, men når me legg oss i enden av Sassendalen slappar me godt av. I morgon skjer det, og me er på rett plass. Skal til og me ta oss ein kviledag. Og godt er det! For desse ni dagane i strekk kjennes under føtene. Ein siste halvdag dreg me oss innover Fulmardalen berre for å kome så langt me kan før storlasset fyller pulkane med 120kg mat til folk og fe, pluss bensin, batteri etc.

Heilt sviske. Kviledag, velkommen!

Me pynter leiren ekstra fint på depotdagen, med fin fellesdo og det heile. Her kjem jo besøk! Då scooterlysa kjem til syne nederst i dalen vert det jubel, og i det dei svingar inn på tunet står brått heile turen på pause. I leiren er det folk, brødskjever, scootere, øl, smågodt og bål. Absurde saker. Og me får ikkje takka Mats nok! Som har teke i mot satelittelefonoppringingar 23.45 på ein fredagskveld, ordna omskift til fibersoveposar, MSR-brennar og meir batteri. Helsing til og frå bekymra mødre og nye kjærleikar fekk me ordna, og Ingeborg forsynte oss me FERSK middag til dagen derpå. Kjøtt som ikkje var tørka og saus som ikkje var pulver. Me skal aldri gå unsupported! Om me kan unngå det.. Då siste scooter køyrer avgårde, er det som dei aldri var her, pauseknappen er av. Berre bålgropa vitnar om besøket.

Ein tår til alle

Ingeborg, Marie, Kristine, Åslaug, Randi, Maja, Stig Ove, Mats og Torunn. Ein fantastisk kveld. Takk!

Kviledagen derpå er det mat og fotkvile på menyen heile dagen, ingen tvil. No har me fått 20 dagars rasjon og siste påfyll, etter dette venter sør-spitsbergen. Ubefolka og vakkert. Me gler oss!

Verlegenhuken - Veteranbreen. Dag 1 - 9

Me har vore på ein fantastisk fin skitur! Her kjem skildringar av opplevingar, erfaringar, kvardagsliv og rute. Tursamandraget kjem i fleire delar, dette er dei 9 fyrste dagane :-)

Verlegenhuken IL

Etter 14 timar på skuterseta vart me sett av på Verlegenhuken seint om kvelden den 25. mars. Turen ut var lang, kald og kvit. Kjensla av å vere framme ved turen sin startstad, og å høyre skuterduren forsvinne i mørket var spesiell. No var me heilt aleine, overletne til oss sjølve, endeleg! Me runda av utkøyringsdagen med middag i teltet, og la oss i gode, varme (tørre) posar. Litt nervøse, litt spente, men KLARE for fem vekers skieventyr.

 Festpynta teltkameratar

 26 år, 26. mars

 Gjebursdagsgåve :-)

Dag ein og to hadde me gode tilhøve, med godt føre og fin sikt. Me såg like til Nordaustlandet, og byrja allereie å draume om fleire turar. Me starta oppstigninga på Dünerbreen, det gjekk lettare enn me hadde frykta med tanke på pulkar og høgdemeter. Me vart godt nøgde med pakkinga vår, for vekta på pulkane har alltid vore overkommeleg.

Nordaustlandet kan skimtast der ute

Glade og med godt mot - over Sorgflya

Her er berre spor etter polarjenter og polarhundar

Fint kveldslys

 Morgoncamp - vind og snø gøymer fort telt og pulkar

Morgonen dag tre var det solskinn, og Åsgårdfonna låg kvit og stor framfor oss. I løpet av ein time gjekk det derimot frå sniktrekk, til vind, til full snøføyk. Me fann oss nøgde til å setje opp eit telt for å få ete maten vår, og få betre oversikt over vegen vidare mot depotet på Åsgardfonna. Etter å ha venta nokre timar på at vinden og snøføyka skulle løye fann me det like godt å bli verande til dagen etter, og sette opp det andre teltet også. Dagen etter var det like ille, dagen etter der var det også like ille. Me ringte til Torgeir som har værtenesta ved Longyearbyen Lufthavn, og fekk informasjon om at det var eit lavtrykk over oss som ville passere neste dag. Det var ikkje anna å gjere enn å vente.

 Sjå Marie sin bøn om betre ver

Ete lunsj og vente på at vinden løyar

Ringe Torgeir i vertenesta og sende melding heim

Neste morgon allereie ropa Torunn at "de e gåvær"! Vinden hadde løya noko. Me heiv oss rundt og pakka beddingar, primusar, pulkar og sekkar, men innan me hadde pakka ned det eine teltet hadde vinden teke seg kraftig opp att, og me la oss ned igjen, alle fire i eitt telt. Slik gjekk den natta, den trongaste på heile turen. Me vart ekstra glade for å ha to telt, for dette var sild i tynne! Det går i naud, men å liggje fire i eit tremannstelt er trongt, og krev samstemt rotasjon. I firetida morgonen den 1. april var veret ganske bra, no kom me oss omsider av garde!

Kaldt var det, men godt å vere i gang att!

"Kva gjer de når de ligg verfast i fire dagar?" er det mange som har spurt oss om. Ja, kva gjer me? Me kviler, les Ernie, skriv dagbok, smeltar snø, et litt snack og mat, snakkar saman, mannar oss opp til å ta ein tur ut for å grave rundt telta, sjekke korleis hundane har det, besøke det andre teltet og gå på do, skrape is frå teltduken med hundeskåla. Slik går tida, ikkje alltid like fort, men alternativ til å liggje verfast fins ikkje, så slik må det berre vere.

Archie, kaffi, musikk og Aftenposten

 

Ete Beito-ost

På skuterturen nordover stoppa me på Åsgardfonna for å grave ned eit depot, dette var berre nokre kilometer frå der me låg verfaste. Ingen av oss hadde erfaring med nedgravde depot, men det fungerte bra. Det vart markert på begge GPSane og på kartet. Litt spente gjekk me med GPSen i handa og leitte etter den raude stikka. "Der er den" ropa Åslaug, og jubelen slapp laus! Her hadde me mat til dei ti neste dagane. No skulle me klare oss til Longyearbyen-depotet.

Den raude staken

Vidare over Åsgardfonna fortsette me i tre dagar til i vind og snøføyk, og vart hese av å rope "høgre" eller "venstre" for å korrigere kursen til den framme. Til tider gjekk me i både dunjakke og fiberbukse for å halde varmen sjølv under marsj. All hud måtte dekkjast til, vinden var iskald og pausene korte. Kuldeblemmer sneik seg likevel innunder påsmurt feitt, ullbuff og vindmaske og pryda kinna våre resten av turen. Det me kanskje er mest nøgde med i styggveret på Åsgardfonna er likevel kor godt me samarbeida om orientering og framdrift i gruppa. Me fekk ein brutal start på turen, men løyste utfordringane godt. Det som ventar lenger sør kan umogleg vere verre enn dette, og dette klarte me jo fint!

Av os til skimta me sola

Dei fyrste kilometerane av Spitsbergen var dei me brukte desidert lengst tid på. Me hadde eit håp om at veret ville roe seg nede på Veteranbreen, og det stemte bra. Å skli nedover Trinityhall-breen medan det sakte dukkar opp fjell på båe sider var ei glede på høgde med å bli sett av på Verlegenhuken.

 I god stil ned Trinityhall-breen

Fjella rundt Veteranbreen kom til syne

Dei neste vekene venter ei totalt annleis oppleving.

Voi Voi - for ein tur!

No har me sett havet både i nord, sør, aust og vest, og er attende i Longyearbyen etter ein fantastisk skitur over Spitsbergen.

 

 

I går vart me henta på nordsida av Van Keulen-fjorden, 34 dagar etter me vart sett av på Verlegenhuken.

Kontrasten frå telt, ski, primus og talkum-føter til dusj, kaffimaskin, pizza på Kroa og pils på KB er stor. Det har ikkje heilt gått opp for oss kva me har vore ute på.

Det kjem lengre skildringar frå turen, men det treng me litt meir tid på. Her kjem eit kort samandrag.

26. mars starta me frå Verlegenhuken i strålande sol, på godt føre. Me gjekk austsida av Verlegenhuken, mot Dünerbreen og Åsgårdfonna. I klarveret fekk me sjå Nordaustlandet ute i havet!

På Verlegenhuken

Veret skiftar fort, og frå å vurdere BH gjekk det om lag ein halv time til me måtte setje opp telt på grunn av sterk vind og snøføyk. Der vart me liggjande verfaste i fire dagar. Dette var etter to og ein halv skidag, Sørneset virka utruleg lang unna desse dagane. 1. april løya det såpass at me fortsette over Åsgardfonna. Det vart kalde dagar med vind, lite sikt, mykje kompasskurs og mykje roping av "høgre" eller "venstre". Når me omsider kom oss ned Trinity Hallbreen og ned på Veteranbreen roa veret seg mykje, sikta og fjella kom fram, og den kanskje mest utfordrande delen av turen låg bak oss.

Verfast

Hurra, me fann depot 1

På Veteranbreen vart det annleise dagar! Me fekk sol og klarver, det var fjell på alle kantar, kompasset kunne liggje i lomma og lunsjpausene vart lengre. Sola varmar meir for kvar dag som går, snart er det lyst heile døgeret.

Sållll

Klarveret fortsette over Lomonosovfonna, og med klarveret fulgte låge temperaturar. Kor kaldt me har hatt det er ikkje godt å seie, sidan termometeret vårt knuste fyrste dagen. Me kunne stille nåla dit me ville, så ifølgje termometeret har me hatt alt frå 50+ til 50-.

I Fullmardalen fekk me depot og besøk frå Longyearbyen. Fantastiske Mats pakka sleden med det me hadde lagt klart, og ordna med fleire ting me trengte for å fortsetje turen litt meir komfortabelt. Ved og pils hadde han også pakka med, det var ein kjempetriveleg kveld rundt bålet. Tusen takk for besøket til Mats, Ingeborg, Stig Ove, Maja og Kristine! Dagen etter tok me oss ein velfortent kviledag, og åt heimelaga storfegryte, rotmos og snickerskake frå Ingeborg. Tusen takk!

Sørover valde me å gå ei austleg rute, om Kvalvågen og Davisbreen. Ei ny og spanande rute me har fått til gjennom gode innspel fra Anne, som har imponerande oversikt over breane i sør. Denne kjem me tilbake til!

Me nådde Sørneset dag 28 av turen, ein stasdag med sol og måkeskrik.

Sørneset

Nordover (ut frå nasjonalparken) gjekk me til Van Keulen, og vart litt småstressa når me såg kor lite is som låg i fjorden. Me fulgte eit skuterspor, som fleire gonger gjekk rett ut i vatnet. Heldigvis var det ein liten iskant heilt inne ved Nathorstbreen, som me smaug oss gjennom på. Siste dag på tur vart den fyrste dagen me såg isbjørn. Ei binne med to ungar låg inne i breisen. Ho låg stille og fint, og virka mett og god. Det var ein del sel i fjorden.

Den 29. april vart me henta på Sysselmannsbreen. Eit gledeleg gjensyn med bobler og heimelaga kanelboller. Plutseleg var det over.

Utreise.

Helga er allereie over, og jammen er måndagen gått også. No skal me på skitur! Det vert ekstra godt å koma seg ut etter intense dagar i Longyearbyen. I hovudsak har me opphalde oss innandørs. Heldigvis har me store sjanser til å fylle opp med frisk luft den neste månaden.

Siste oppteikning av rute

Det har gått i mat, mat, mat, utstyr, utstyr, musikk, snakking, tøys, rute, kaffi, eting og litt soving. No er all mat til folk og hundar dagspakka, begge depota er klare. Det er viktig at rett kalorimengd kjem i rett pose! Me har gått gjennom alt utstyr enda ei gong. Tok alle med det dei skulle? Så langt ser det bra ut, så me håpar det ser bra ut også på Verlegenhuken på tysdag.

Åslaug hakkar hundesnacks

Er me spente? Ja.
Gledar me oss? Ja.
Er det framleis god stemning i dei 40 kvadrata? Utruleg nok, ja.
Er pulkane klare? Så og seie ganske snart.

Desse raringane skal også vere med

No er det berre timar att til utkøyring. Det kilar i magen, ei god blanding av glede, nervøsitet, spenning og skrekk, men gleda overstyrer det meste. Siste gjeremål før leggetid siste natta; innveiing av samtlige turdeltakarar. Håpar bernaisen har gjort jobben!

Det er nydeleg ver i Longyearbyen, me håpar det held seg til me kjem oss ut.

Endeleg ber me pulkane ut!

4 jenter, 4 pulkar, 40 kvadrat

Då er omsider alle Polarjentene på plass i Longyearbyen, det er utruleg godt å vere samla!

Feiring av Polarjenter sin samankomst, og ei fin pause i pakkinga

Randi kom opp på onsdag, medan Åslaug landa i dag. Marie har pakka med crocsa frå kontoret. Torunn førebur seg til å ta alle bjørnevaktane med å jobbe nattskift på flyplassen og dagskift i barnehagen. No er det konstant køyr i leiligheita til Marie og Torunn med siste matpakking, organisering av depot, pakking av utstyr, testing av solcellepanel og lading av satelittelefon for å nevne noko. Det er med andre ord FULLT i leiligheita.

Her har me rydda

Me har gått gjennom ruta og telt kilometer nøye, og gledar oss til å gå kvar og ein av dei. Måtte det gå slik!

Marie tel nøye

Me trudde det skulle vere lett å få tak i hundar til turen, men det var det ikkje! Dette stressa oss ei periode. Etter mykje jobbing fekk Torunn napp på to gode hundar i midten av mars. Det er heilt fantastisk at me får ha med oss desse på tur, tusen tusen takk!!

Loki og Randi på tur i Bolterdalen

Loki er ein bamse av ein grønsky på 8 år, og Villa er ei alaska husky på 4. Marie og Torunn har latt hundane møtes, og tok dei med på tur saman, noko som ser ut til å gå fint. Dei har også hatt fleire treningsturar med Torunn. Randi og Loki var på bli-kjent og treningstur i Bolterdalen i går, og det var mykje kraft i bamsen. Han har vore på mange lange turar før, men er for treig for spannet. Han er kastrert, så det skal ikkje bli auke i hudetalet i løpet av turen. Dei likar å bli kosa på stussen begge to, så det blir mykje kos den neste månaden.

No må me attende til pakkinga. Hurray!

Ein dag og ein dag til, og snart er det tur.

For kvar dag som går er det ein dag mindre til me reiser på tur. Tida går veeeeeldig fort! Om to veker står me på Verlegenhuken, Spitsbergen sitt nordlegaste punkt, og startpunktet for skituren vår.

Fire spreke, sterke, staute, samstemte, supre, søte, saiko, smekre, svette jenter som snart er klare for ski og uteliv

Døgeret kunne hatt nokre fleire timar no for tida, men ting ser ut til å felle på plass.

Ei skallbukse får nye glidelåser, ein form med nøttebarar kjem ut av omnen, me ringes og skypast for å høyre om ditt og datt, og me sjekkar utstyrslistene gong på gong. Er det noko meir reperasjonsutstyr me burde ha med oss? Då går me gjennom på ny: kva kan skje - korleis kan me fikse det - kva treng me for å fikse det? Smørje leathermannen, pakke toalettmappa, ta med nok tanntråd og hugse fluor. Tenkje vekt i alt ein gjer, kvar kan gramma sparast inn? Ta tigerbalsamen, kuldekremen og solkremen over i plastboksar. Reperasjonskit til primusen må vere fullt utstyrt. Har me med alle utskiftbare delar? Repetere brelære og fyrstehjelp...

Marie er like vakker som breen

For å fylle opp fyrstehjelpsposen er Vitus Apotek på Fagernes rause og sponser oss med apotekvarer for eit par tusen kroner! Dette kjem utruleg godt med i planleggingsinnspurten der kontoen vert slakkare og slakkare. I dag har Randi henta ein stor pose med sterile kompress, sportstape, solkrem, smertestillande, gnagsårsokkar, strips og mykje meir som kan lappe oss saman! Reseptbelagde medisiner er også i boks, så no kan me klare oss gjennom litt av kvart.

Au!

Skype-møta går med til gjennomganger av lister, diskusjonar om ekstrautstyr og om kor mange par ekstra vottar me bør ha med. Dobbeltsjekking av kven som tek med kva er viktig. Kven har eit ekstra par solbriller? For det har me bestemt at me skal ta med!

Me er førebudd på dagar som dette, men håpar me også får nokre dagar som dette:

Mat ska'n ha

Me har handla store mengde mat hjå butikkar i Vang og Øystre Slidre, som sponsar oss med ulike summar. Tusen takk til Joker Ryfoss, Spar Beitostølen, Coop Fjellvang, Joker Tyinkrysset, Coop Heggenes og Coop Rogne! 8kg ost frå Beito Ysteri har også kome i hus. Me fekk fire to-kilos ostar av typane stølsost, stølsost lagra, nøkkelost og fjellvill. Det vert gode smakar å ha med på tur.
Frukostane er snart i posar. Ei base av havregryn, müsli, nøtter, smør, mjølkepulver, sukker, kanel vert ein god start på dagen. Energibarar bakar me, blant anna er to store porsjonar snickerskake klare. Alt vert porsjonspakka med påskrive kalorimengd. Her skal me vite kva me får i oss! Lunsjmat skal me blande sjølve, medan det vert frysetørka til middag.

Prosjekt "frukost for ein månad". Me tillet ei brunostskive eller to i frukosten :-)

Etter ein tur i Østerdalen kom Åslaug heim med ein del krydder, te og tørka bær frå Fjellurt, noko som kan høgne smaken på mange måltid, tusen takk! Det er lett å bli lei havregrynsfrukost og frysetørka middag, så krydder er absolutt bra å ha. Tørka blåbær gjer frukostane meir spanande, og tørka tytebær i middagen vert reine luksusmåltidet!

Ikkje Fjordland komle til middag, altså?

Her kjem to oppskrifter på gode turbarar, dei er rike på kaloriar, dei heng saman, og dei smakar godt! Nokon seier sukker er gift, me seier at sukker også er bensin :-)

Snickerskake
- 2,5dl sirup
- 1dl sukker
- 1 glas peanøttsmør
- 1dl kokos
- 1liter corn flakes
- 1ts vaniljesukker
- 100g peanøtter
- 2 plater kokesjokolade og 2ss delfiafeitt til sjokoladelokk

Smelt sirup, sukker og peanøttsmør i ein kjele. Bland inn kokos, corn flakes, vaniljesukker og peanøtter. Brei utover i ei bakepapirkledd form (28x20cm). Set kaldt til det er stivna. Smelt sjokolade saman med delfiafeitt og fordel oppå kaka

Bland - kutt - pakk

Energibar (modifisert etter Trines matblogg)
- 150g smør
- 2ss sirup
- 1/2 dl brunt sukker
- ca 300g (til saman) kruskakli, havregryn og müsli
- 2 egg
- 100g sjokolade
- 150g hakka nøtter, rosiner, tørka frukt e.l.

Smelt smør, sirup og sukker. Bland inn havregrynsblandinga. Rør inn sjokolade og nøtter. Ha til slutt i egga. Steik i bakepapirkledd form (28xcm) på 200grader i om lag 20-25 min. Del opp når dei er heilt kalde. Til no har me laga ein porsjon med sjokolade, hakka mandlar og svisker, og ein med valnøtter. Desse vart veldig gode, og måtte pakkast i ein fei!

Det blir dårleg med ostesmørbrød på denne turen, det tek me att sidan!